ปลายนวมกรณีสรยุทธ

อยากจะบันทึก ปรากฎการณ์ คุณ ส. พักจอ ไว้ดังนี้

คนรุ่นผมเห็นคุณ ส. ตั้งแต่เริ่มอ่านข่าวใหม่ๆ พร้อมๆกับการเติบโตของกลุ่มเนชั่น ต่อวงการข่าวประเทศไทย คุณ ส. โด่งดังสูงสุด(สำหรับผม)กับวาทกรรม"กรรมกรข่าว"

คุณ ส. เป็นข่าวฮือฮา(ในมุมมองของผม) เมื่อช่อง 3 ทุ่มเงิน ให้ไปทำเรื่องเล่าเช้านี้ (และผลตอบแทนทางธุรกิจก็เป็นดังที่เราเห็นๆกัน) (รายได้ของไร่ส้มดูได้ที่  http://www.nationtv.tv/main/content/social/378491814/ )

ปรากฎการณ์บน fb นั้นแสดงถึง"ทักษะ"ในการสื่อสารของคนไทยบน social media ด้วยภาษาแบบเอากันให้ตาย แบบไม่เหยียบเงา
ฝั่งหนึ่งก็ ...เขียนเพราะหมั่นไส้กับความสำเร็จของคุณ ส. เขียนเพราะอคติต่อคุณ ส. (ที่โดนถีบไปอยู่เสื้ออีกสี)
อีกฝั่งก็ ...เรียกร้องมาตรฐานเดียวกัน อันเป็นข้ออ้างศักดิ์สิทธิ์ เรียกร้องให้หรี่ตาสักข้าง เพราะเรื่องอื่นโดยรวมเขาเป็นคนดี (ในขณะที่เรียกร้องให้กฎหมายศักดิ์สิทธิ์) อันเป็นปัญหาสังคมทั่วไปเรื่องวิธีมองสังคมของคนไทยส่วนหนึ่ง (ตัวอย่าง http://www.posttoday.com/ent/thai/419156)

โดยไม่เว้นแม้แต่กับคน(ที่แสดงตัวว่าตัวเองมีการศึกษาดี/มีความเข้าใจโลกดี) จนพ่อต้องออกมาขอโทษสังคมอีกครั้ง  (ข่าวพ่อออกมาขอโทษแทนนั้น https://www.youtube.com/watch?v=eyT7JVenxqc&feature=youtu.be)

สำหรับผมนั้น คุณ ส. เลยป้ายการพักจอ มานานแล้ว
(บนสมมติฐานว่าการจูงใจให้มีการแก้ตัวเลขเป็นเรื่องทั่วไปในองค์กรวิสาหกิจนี้) ผมเดาว่าคุณ ส. พลาด ...พลาดที่ในการทำสัญญากับรัฐนั้น มันจะเจรจา(แก้ไขสัญญาให้เพิ่มเวลาโฆษณา)แบบขอไปที แล้วจ่ายส่วนต่าง โดยไม่คาดถึงผลทางกฎหมาย ...ไม่ได้
นอกจาก คุณ ส. จะเป็นบุคคลสาธารณะ ซึ่งเป็นหน้าตาของสังคมในการเชิดชูความศักดิ์สิทธิ์ของกฎหมายแล้ว คุณ ส. ยังมีภาพสมัยก่อนมาอยู่ช่อง 3 กับวลีเวลาสัมภาษณ์นักการเมืองทำนองว่า
"...ท่านกล้าอยู่ในสังคมนี้ ด้วยพฤติกรรม แบบนี้อีกหรือ" อันเป็นวลีที่ทำให้คนกลุ่มหนึ่งติดตามรายการคุณ ส. จนคุณ ส. ดัง ...ก็เพราะวลีนี้

ส่วนตัวแล้วผมเชื่อว่า คุณ ส. ก็เข้าใจดีถึงหัวโขนที่ต้องวางตัวทั้งต่อช่อง 3 และลูกน้อง แต่คุณ ส. ก็พลาดซ้ำที่กว่าจะยอมถอดหัวโขนนี้ ไม่ได้คิดถึงคติ จงอยู่ให้"ห่าง"จากความเสี่ยงในการทำผิดกฏหมายแต่แรก (มีกิเลสจนทำผิดในที่สุด)

แถมท้ายด้วย
ในบรรดา status ที่แนะนำให้มองคดีนี้ในมิติอื่น (อันจะทำให้สังคมได้ประโยชน์จากคดีนี้มากกว่านี้) ผมเห็น อจ.สมเกียรติ อ่อนวิมล โพสพาดพิงถึงสื่อเจ้าหนึ่ง (โพสวันนี้ 3 มีค. ซึ่งขอละไว้) แต่สังคมออนไลน์ก็ไม่ได้ตอบสิ่งที่ท่านถาม ...เช่นเคย

โลกทั้งหลายเชื่อมโยงกัน ...เราไม่สามารถปฏิเสธว่ากระแสรอบนี้มันเกิดเพราะความเป็นช่อง 3 (ที่เจ้าของมีปัญหาทางกฎหมาย) และ ความเป็นคุณ ส. ดังนั้นคุณ ส. และผู้สนับสนุนสิทธิโดยรัฐธรรมนูญของคุณ ส. จะนำมาอ้างว่ายังไม่ถึงที่สุด มันฟังไม่ขึ้น (โปรดนึกถึงวลีที่ทำให้คุณ ส. ดัง) เพราะ วิถีทางคุณ ส. เผชิญนั้นกับเรือนจำอยู่แล้วตั้งแต่โดนฟ้อง ดังนั้นการตัดสินใจของคุณ ส. เป็นเรื่องการยกระดับจรรยาบรรณสื่อไทย หรือจะกดมันให้ต่ำลงไป ...เสียดายที่มันต้องลากให้เกิดสถานการณ์ล่วงเลยมาหลายวัน โศกนาฏกรรมกรณีนี้ไม่ต่างจากกรณีทั่วไปของประเทศไทยตอนนี้ที่มีแต่จะผลักคนเห็นต่างให้ไปยืนฝั่งตรงข้าม และสังคมไม่ได้อะไรขึ้นมาจากการมองภาพใหญ่ คุณ ส. เป็นเหยื่อ ของกระแสการอยากเห็นความศักดิ์สิทธิของกฎหมาย

ส่วนเจ้าของโฆษณาไหน/ใคร จะโหนกระแสต้านโกงแค่ไหน (รวมถึงตรรกะต้องหยุดทำมาหากินด้วยหรือ ...ซึ่งจริงๆก็ยังเชื่อว่าเจ้าของตรรกะเป็นคนดี แต่ไม่ถูกไปทุกเรื่อง) มันแค่ปลายนวมครับ

ถึงปลัดกระทรวงศึกษาฯ

หากผมมีบุญจริง ท่านคงจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้


เพื่อเป็นการปูพื้นฐานต่อท่าน ตัวผมเองนั้นเรียนโรงเรียนเอกชนในกรุงเทพฯจนเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยของรัฐ และได้มีโอกาสไปเรียนต่อโทที่เมืองนอก

ต่อไปนี้คือความคิดเห็นต่อระบบการศึกษาฯ จากคนที่จำเรื่องราวของตัวเองวันที่ตัดสินใจกลับเมืองไทยมาหางานสอนในมหาวิทยาลัยได้ดี (ไม่ต้องห่วงเรื่องวุฒิฯของผมนะครับ) บวกกับความเป็นพ่อที่ต้องเลือกระบบการศึกษาให้ลูกตัวเอง หวังว่าท่านจะสละเวลาอ่านจนจบ

ผมอยากจะให้กำลังใจท่านช่วยเป็นตัวอย่างของข้าราชการที่ดีด้วยการ"ไม่ก้มหัว"ให้นักการเมือง โดยเฉพาะเสมาหนึ่ง...แต่ก็...อ่ะนะครับ...แม้แต่ชื่อท่านผมยังไม่รู้เลย ช่วยออกมาจากหลังท่านเสมาฯอีกหน่อยได้ไหมครับ

ให้มันเป็นตัวอย่างแก่ทุกกระทรวงที่เหลือว่าการที่รัฐมนตรีมันเอาหน้าไปขึ้นคัทนั้น มันทำให้คนทำงานตั้งแต่ซีต้นๆยันปลัดฯมันเกียร์ว่างจนประเทศเสียหาย การลัดขั้นตอนข้ามหัวผู้ปฏิบัติงานไปล้วงทุกกรณีนั้น มันไม่ช่วยให้ผู้ปฏิบัติงานมีกำลังใจทำงานตามแผนตามยุทธศาสตร์ที่ท่านรับรู้รับทราบมาตลอดชีวิตการทำงานเลย...ทำไมประชาชนเขาถึงรับทราบแค่การไม่ตกผลึกว่าปีหนึ่งแป๊ะเจี๊ยะ อีกปีไม่แป๊ะเจี๊ยะหล่ะครับ...แต่ก็...อ่ะนะครับ...หวังกับฝ่ายบริหารไม่ได้...ก็ต้องหวังกับฝ่ายที่ทำให้ดัชนีประสิทธิภาพการเรียนการสอนและดัชนีการลงทุนในด้านการศึกษาของประเทศต่ำแทบจะที่สุดในอาเซียนแบบท่านๆนี่แหละครับ

ขออนุญาตนอกเรื่องเรื่องหนึ่งว่า เรื่องหนึ่งที่ผมดีใจ(แต่ไม่ได้เป็นผลงานของท่าน)คือการที่ไม่เห็นโฆษณาทางทีวีของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง(ซึ่งอธิการก็เป็นผู้เปี่ยมความสามารถ)มาสักพักแล้ว เป็นมหาวิทยาลัยที่เกิดจากวิสัยทัศน์ทางธุรกิจที่ต้องการป้อนแรงงานธุรกิจร้านสะดวกซื้อ เนื้อหาโฆษณาก็ประมาณแม่ไปดูสถานที่ของมหาวิทยาลัยและตัดสินใจเอาใบสมัครมาให้ลูก ว่านี่แหละอนาคตอันที่ดีของลูก (ในสายตาผม...อย่างน้อย ๑. ร้านนี้ก็เป็นที่ทำงานในฝันของหลายคน ๒. คุณภาพของคนทำงานก็ดีกว่าอีกยี่ห้อหลายช่วงตัว) นอกจากดีใจที่ไม่เห็นสักพักแล้วผมยังดีใจที่ตอนจบผู้สร้างไม่จบด้วยภาพธงชาติว่านี่คืออนาคตของชาติ :)

ผมไม่ได้เหยียดหยามคนทำงานที่ร้านสะดวกซื้อ ผมแค่กำลังถามตัวเองว่าประเทศเรากำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านของการปรับคุณภาพของการศึกษาด้วยการเน้นปริมาณสถาบันอุดมศึกษาเพื่อยกระดับค่าเฉลี่ยการศึกษาขั้นต่ำของประเทศ แล้วก็มา"ไม่ไว้ใจ"ด้วยการทำสารพัดการประเมินหรือเปล่า ระดับอุดมศีกษา มหาวิทยาลัยเล็กๆทั้งหลายบ่นกันอื้ออีง แต่พอมองลงไปถึงระดับประถมศึกษายิ่งละเหี่ยใจ เนื้อหาที่มีอยู่แค่นั้น กระทรวงยังไม่มีปัญหาสร้างมาตรฐาน แน่นอนว่าในแง่หนึ่งคุณภาพของครูส่วนใหญ่ก็สะท้อนจากสองรัฐบาลที่ผ่านมาว่าเงินเดือนครูขึ้นในอัตราที่น่าใจหายว่า "ขึ้นเป็นเปอร์เซ็น"ขนาดนี้แล้วพ่อพิมพ์แม่พิมพ์เหล่านี้ก็ยังไม่พอต่อการครองชีพ แต่ในอีกแง่หนึ่งกระทรวง"ไม่ไว้ใจ"โรงเรียนที่มีคุณภาพไปเพื่ออะไรครับ

ระบบต้องเป็นระบบ มีข้อยกเว้นก็ไม่เป็นระบบ แต่กระทรวงเคยคิดแบบนี้ไหมครับ ระบบที่ผิดธรรมชาติมันย่อมทำงานไม่ได้ (กฏหมายต้องเป็นกฎหมาย กฎหมายที่ผิดธรรมชาติย่อมไม่ให้คุณแก่มนุษย์...อนึ่งผมไม่เคยถือกฎหมายเป็นหลัก กฎหมายคือขั้นต่ำสุดของการตัดสินว่าสิ่งที่เป็นข้อขัดแย้งนั้นต้องมีข้อสรุป มีธรรมชาติแห่งความดีมากมายที่กฎหมายเขียนไม่ได้ เช่นห้ามคนเลวเป็นนักการเมือง)

ผมยกตัวอย่างแบบไม่ต้องแตะโรงเรียนในถิ่นธุรกันดาลก็แล้วกัน นโยบายต้องมีประกาศนียบัตรครู พูดไปก็กระดากปากเพราะผมไม่มีเงินเหลือไปซื้อหนังสือติวที่ผู้สมัครเกือบหมื่นแต่รับแค่หลักไม่กี่ร้อยแย่งกันสอบนั้นมาอ่าน เพื่อนผมเป็นจบมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ และจบด้านจิตวิทยาเด็กจากต่างประเทศสอบไม่ผ่านครับ (มันก็กระดากตรงที่ถ้าผ่านก็หมดเรื่อง...ประเด็นมันไม่อยู่ที่ตรงนี้หรอกนะครับ ผมไม่ลงทุนเขียนมาแก้ต่างให้เพื่อนว่าเพื่อนไม่โง่หรอกนะครับ) ดังนั้นไปสอนโรงเรียนอินเตอร์ระดับหนึ่งในห้าของประเทศไม่ได้ครับ

หรือนโยบายให้ครูต่างชาติต้องสอบประกาศนียบัตรสักอย่างเช่นกัน...ทำให้ครูต่างชาติดีๆแทบจะมีแต่ไหลออกไปประเทศที่สบายกว่าอย่างเกาหลี สิงคโปร์ ฯลฯ เพียงเพื่อต้องการสกรีนพวกต่างชาติที่แอบหางานทำที่เป็นข่าว

แล้วคุณภาพโรงเรียนก็พาเรากลับไปเรื่องแป๊ะเจี๊ยะ...

ล้อเล่นครับ

ผมไม่บังอาจรบกวนเวลาท่าน(ผู้อ่าน)มาถึงตรงนี้แบบนั้นหรอกครับ

ผมเรียกร้องมานานแล้วว่าคุณภาพของระบบการศึกษาไม่ใช่กระทรวงศึกษาผู้เดียวที่ต้องรับผิดชอบ ปัญหาคุณภาพแรงงานและสังคมวันนี้เป็นผลมาจากคุณภาพ"ครอบครัว" ครอบครัวที่ไม่สามารถสร้างคน"ให้"เป็นคนที่มีธรรม "ให้"รู้จักทำเพื่อให้สังคมเป็นสุข "ให้"เห็นอนาคตที่น่าอยู่

ผมดีใจที่วันก่อนได้ฟังตัวอย่างผู้ปกครองจากเครือข่ายที่สร้างสรรค์ ว่าแม้ว่าลูกหลานเขาเข้าโรงเรียนสายสามัญที่มีแต่การแข่งขัน เขาเหล่านั้นไม่ได้โทษการแข่งขันเลย เขาพูดถึงเรื่องใกล้ตัวง่ายๆ (ไม่ไกลตัวอย่างผม)ว่าคิดถึงอารมณ์เด็กที่อดเรียนต่อกับเพื่อน ว่าคิดถึงเด็กว่าถ้าเรียนไม่ไหวก็ไปเรียนสายอาชีพก็ได้ ขอแค่เป็นคนดี...ไม่ฟูมฟาย...ผมเสียอีกเป็นฝ่ายสงสารเด็กในกรุงเทพฯ...เด็กที่รู้จักแต่การเรียนพิเศษและเครียดตั้งแต่ป.๓ ยัน ม.๖ โดยไม่รู้ว่า"สังคมที่ดี" มันเป็นอย่างไร

จีงเรียนท่านปลัดฯมา ณ ที่นี้เพื่อ นอกจากมุ่งปรับปรุงคุณภาพครูและคุณภาพชีวิตของครูต่อไปเถิดครับแล้ว กรุณาให้แสงสว่างแก่ผู้ปกครองด้วยนะครับให้"ก้าวข้าม"การศึกษาในห้องเรียนด้วย คุณภาพของประชากรขึ้นอยู่กับครอบครัวครับ อย่าโยนสิ่งนี้ไปกับ เวลาและค่าเรียนพิเศษ หรือเงินบำรุงแสนแพง ที่เด็กไม่มีความสุข

จาก
คนที่สงสัยว่านักเรียนทุจริตแต่โดนนักเรียนตะคอกกลับด้วยสายตาเกลียดชังแทนที่สายตาสำนึกหรือพิสูจน์ความบริสุทธิ์ และคิดซื่อๆว่าทำไมสังคมสร้างเด็กอย่างนี้มาได้